Mijn favoriete films van 2015

saul

(Nederlandse bioscoopreleases dus.)

1. Son of Saul (László Nemes)
2. Youth (Paolo Sorrentino)
3. While We’re Young (Noah Baumbach)
4. 45 Years (Andrew Haigh)
5. Calvary (John Michael McDonagh – dvd-release)
6. Love Is Strange (Ira Sachs)
7. Ex Machina (Alex Garland)
8. A Most Violent Year (J.C. Chandor)
9. Turist (Ruben Östlund)
10. Inside Out (Pete Docter, Ronnie Del Carmen)
11. Star Wars: Episode VII: The Force Awakens (J.J. Abrams)
12. Birdman (Alejandro González Iñárritu)
13. Tu dors Nicole (Stéphane Lafleur)
14. Steve Jobs (Danny Boyle)
15. Mad Max: Fury Road (George Miller)
16. Que horas ela volta? (Anna Muylaert)
17. Slow West (John Maclean)
18. Rams (Grímur Hákonarson)
19. Shaun the Sheep Movie (Mark Burton/Richard Starzak)
20. Loin des hommes (David Oelhoffen)

(Ook nog genoten van o.a. Dheepan, The End of the Tour, The Imitation Game, Paddington, Girlhood en Selma)

Een eikel met een nobel streven

Voorlopig m’n laatste stuk geschreven voor de VPRO Gids: een portret van scenarioschrijver Aaron Sorkin (van o.a. Facebookfilm The Social Network en tv-serie The West Wing). Voor zijn nieuwe film Steve Jobs verzon Sorkin een originele vorm: hij toont de Apple-oprichter tijdens drie veelzeggende momenten in diens carrière, steeds vlak voor de lancering van een nieuw product. Voor mijn artikel besloot ik die opzet te kopiëren: drie veelzeggende scènes uit de carrière van Aaron Sorkin. Een poging tot ‘faction’: anekdotes en citaten uit interviews samengevat in proza. Hier te lezen: Een eikel met een nobel streven.

Nog wat recente stukken van mij voor VPRO Cinema:

  • Een interview met Alejandro Amenábar, maker van The Others, Mar adentro en Agora. Z’n nieuwste thriller Regression is niet heel bijzonder, maar we hadden een interessant gesprek over angst, religie en het kwaad.
  • En nog een video-interviewtje met acteur Benicio Del Toro (The Usual Suspects, Traffic), over oorlogskomedie A Perfect Day.

Weekje Cannes

gerhard cannes

Een week in Cannes geweest voor VPRO Cinema, om dagelijkse repo’s over het festival te maken (op bovenstaande foto zie je m’n collega’s in de weer) en interviews op te nemen voor later in de VPRO Gids en op de site. Even draaide de wereld alleen om films: continu interessante nieuwe titels te zien en makers te spreken, op straat zomaar helden tegen het lijf lopen (o.a. de Coens) en dat alles in een paradijselijke omgeving. Daar tegenover stonden dan wel weer eindeloze rijen, enorme drukte en heel veel hysterie.

Mijn persoonlijke score: dertien films gezien, zeven interviews gedaan (hoogtepunt: acteur Benicio del Toro, al was het maar zes minuten). Helaas wat grote titels moeten missen omdat m’n collega die al voor z’n rekening nam. De volgende films gezien, in volgorde van enthousiasme:

Youth ***** – prachtig gestileerde melancholie van maker La grande bellezza
Inside Out ****1/2 – nieuwe Pixar, erg origineel en schattig
Mad Max: Fury Road **** – knotsgekke actie
The Treasure ***1/2 – droogkomisch Roemeens drama
A Perfect Day ***1/2 – luchtige oorlogsfilm met oa Tim Robbins en Benicio del Toro
Trois souvenirs de ma jeunesse ***1/2 – sfeervolle, zeer Franse nostalgie
Green Room *** – bloedige actie van Jeremy Saulnier (Blue Ruin)
Maryland *** – spannende home invasion-thriller met sterke Matthias Schoenaerts
Marguerite & Julien *** – beetje raar Frans incestsprookje
Mountains May Depart **1/2 – onevenwichtig epos van Chinees Jia Zhang-ke
Cemetery of Splenour **1/2 – even intrigerende als frustrerende Thaise slow cinema
La loi du marché **1/2 – goed gespeeld maar eendimensionaal socialistisch pamflet
The Assassin ** – traag, onnavolgbaar martial arts-drama

Bekijk hieronder een filmpje met hoogtepunten van wat we in Cannes hebben gedaan (met hier en daar een stukje interview van mij)…

samenvatting Cannes 2015

Joaquin Phoenix & Paul Thomas Anderson

PT Anderson & Joaquin Phoenix

Paul Thomas Anderson maakte een paar van mijn favoriete films: Magnolia, Punch-Drunk Love, There Will Be Blood. Zijn nieuwste, de boekverfilming Inherent Vice, spreekt me binnen zijn oeuvre voorlopig het minst aan (want: onnavolgbaar en soms flauw), al bevat ook deze Anderson nog altijd meer sterke scènes dan driekwart van het overige Amerikaanse aanbod. Hier m’n recensie.

Voor de VPRO Gids en Cinema.nl mocht ik Anderson en hoofdrolspeler Joaquin Phoenix interviewen over Inherent Vice. Zeker het gesprek met Phoenix was wel een belevenis. Hier lees je het interview met Phoenix, en hier het interview met Anderson. En omdat ik toch zo lekker bezig was, heb ik er ook nog maar even over gepraat in Nooit Meer Slapen op Radio 1. Dat item is hier te horen. Zo, en dan nu weer even wat anders… 🙂

Mijn favoriete films van 2014

Een beetje vroeg nog voor lijstjes misschien, maar voor de VPRO Gids moest ik m’n Top 10 al inleveren, dus hier is ie vast…

1. Boyhood (USA, Richard Linklater) – Linklaters ultieme suburb-epos getuigt van evenveel ambitie als bescheidenheid. Een wonderwel geslaagde poging om het doodgewone leven op film te vangen. (Hier kun je mijn recensie lezen. En hier mijn interview met de regisseur en hoofdrolspelers bekijken.)

2. Her (USA, Spike Jonze) – De nabije toekomst van Spike Jonze is even teder als dystopisch. De film had best iets compacter gekund, maar wat een originaliteit en warmte en melancholie. (Hier kun je mijn recensie lezen.)

3. Whiplash (USA, Damian Chazelle) – Full Metal Jacket op het conservatorium. In muziektermen: een stuk met een (over)bekende melodie, dat in subtiel crescendo toewerkt naar een onverwacht daverende finale.

4. Ida (Polen, Pawel Pawlikowski) – Om de beeldschone plaatjes vooral, de hoofdrolspeelster, de Coltrane, en om de tragiek die zo koelbloedig wordt gepresenteerd.

5. La jaula de oro (Mexico, Diego Quemada-Díez) – Met recht een ‘movie that matters’. Het vluchtelingenleed wordt zo verraderlijk ingetogen opgevoerd dat de klappen des te harder aankomen. (Hier kun je mijn interview met de maker bekijken.)

6. Starred Up (UK, David Mackenzie) – Subliem verteld en gespeeld gevangenisdrama is bruut en allesbehalve sentimenteel, maar ook menselijk en voorzichtig hoopvol.

7. Under the Skin (UK, Jonathan Glazer) – Waar je precies naar zit te kijken is niet altijd duidelijk, maar de beelden, geluiden en situaties hebben een zeldzaam hypnotiserende kracht. (Tip: nu al te zien op Netflix Canada (met de unblocker).)

8. Locke (UK, Steven Knight) – Originele setting, sterk acteren van Tom Hardy, stijlvol camerawerk, maar wat me vooral zal bijblijven is het ouderwets robuuste karakter van die Ivan Locke. (Hier kun je mijn recensie lezen. En hier mijn interview met de maker bekijken.)

9. Leviathan (Rusland, Andrey Zvyagintzev) – Job in modern Rusland. Alweer zo’n fascinerend, frustrerend, poëtisch verhaal met mythische trekjes van Zvyagintzev.

10. Sacro GRA (Italië, Gianfranco Rosi) – Een onnavolgbaar rommeltje eigenlijk, maar zelden zag ik zo veel heerlijk kleurrijke mensen bij elkaar.

De lijst net niet gehaald maar ook erg goed (in willekeurige volgorde): 20.000 Days on Earth, All is Lost, Nebraska, Mommy, Dorsvloer vol confetti, Philomena, Mistaken for Strangers, The Homesman, Blue Ruin, Joe, Gone Girl, Pride en How to Train Your Dragon 2.

Black Monday

synchdoche-new-york

Anno 2014 verwacht je niet dat het je nog overkomt: gister heb ik per ongeluk het grootste deel van m’n roman gewist. Plus alle aantekeningen van het afgelopen half jaar.

De details, voor wie het interesseert: sinds begin juni sloeg ik roman + aantekeningen op in een lokale map van Google Drive. Gister moest m’n laptop wegens een technisch mankementje worden leeggehaald en opnieuw geïnstalleerd. Nadat ik had gecheckt of de bewuste documenten veilig online stonden, gooide ik die map met een gerust hart weg. Wat me echter niet was opgevallen: de online-versies waren sinds begin juni niet ververst. Om de een of andere reden was de lokale Google-map nooit gesynchroniseerd met de online-variant.

Lang verhaal kort: heel lang aan de lijn gezeten met Google, allerlei herstelprogramma’s geprobeerd, maar alles is definitief weg. Ik schrijf gemiddeld vier dagdelen per week, dus gaat het al snel over zo’n vijftig dagen werk.

’s Avonds moest ik nog een film inhalen voor m’n jaarlijstje: Leviathan, een Russische variant op het Bijbelse Job-verhaal, over een man die alles kwijtraakt wat hem lief is. Lachen.

En nu? Precies hetzelfde proberen te herschrijven is onbegonnen werk. En alleen maar frustrerend denk ik. Ik overweeg na het eerste hoofdstuk (waarmee ik nog steeds tevreden ben) het verhaal een nieuwe wending te geven. Zo blijft het schrijven hopelijk nog een beetje leuk. De hoofdpersonen ken ik intussen goed, dat is een voordeel.

Nu nog even zin maken.