Het Christelijk Literair Overleg heeft een soort canon uitgeroepen van christelijke Nederlandse romans. Tussen de vijftien geselecteerde boeken die ‘representatief zijn voor de christelijke literatuur in Nederland’, staat ook mijn roman Nineve. Een eer, al heb ik er wel dubbele gevoelens bij.
Laat ik vooropstellen dat ik me allerminst geneer voor het gezelschap waartoe ik ineens behoor. Als debutantje sta ik maar mooi tussen gevestigde namen als Willem Jan Otten, Frans Kellendonk en Vonne van der Meer. Het gaat mij meer om het etiket: ik voel me geen ‘christelijke schrijver’ en beschouw Nineve zelf niet als christelijke literatuur.
Bij een christelijke roman stel ik me persoonlijk vooral een stichtelijke roman voor, een roman die geschreven is als middel om het evangelie te presenteren. In Nineve spelen religieuze thema’s een belangrijke rol, maar het boek gaat net zozeer over popmuziek, subculturen, eenzaamheid en volwassen worden. Als Nineve een christelijke roman is, is Pulp Fiction met enige fantasie ook een christelijke film (gezien de verrassende religieuze thema’s).
Volgens mij gaat dit op voor veel meer boeken op de CLO-lijst. Willem-Jan Otten en Vonne van der Meer maken er bijvoorbeeld ook geen geheim van hun werk niet als specifiek christelijk te beschouwen – en het feit dat hun boeken zeer breed gelezen, besproken en bekroond worden, toont aan dat hun publiek daar net zo over denkt.
Een van de criteria van de CLO-lijst luidt: ‘De titels zijn geïnspireerd door het christelijk geloof’. Het feit dat Jan Siebelink, Maarten ‘t Hart en Franca Treur op de lijst ontbreken suggereert dat ‘geïnspireerd’ eigenlijk betekent: ‘positief geïnspireerd’. De maatstaf wordt dus bij de intentie van de schrijver gelegd – een ongebruikelijke benadering, en vrijwel onmogelijk objectief vast te stellen.
Een betere omschrijving zou kunnen zijn: romans waarin christelijke thema’s een rol spelen. Zoiets. Al zal de lijst er dan vermoedelijk wel wat anders uit komen te zien. Nogmaals: ik voel me vereerd, maar ben best bereid mijn plaatsje af te staan aan een Siebelink of ‘t Hart. 
