Ik heb het gevoel dat ik me moet verantwoorden. Bloggers, Twitteraars en Facebookers verdenk ik van narcisme, dat heb ik altijd net iets te hard rondgebazuind. Misschien moet ik mijn zelfbeeld wat gaan bijstellen.

Achter de feiten heb ik altijd al aangelopen. Toen ik als student in een videotheek werkte, bleef ik volhouden dat het wel mee zou vallen met de door kenners voorspelde opmars van de dvd. Een e-mailaccount moest mijn vriendin voor me aanmaken – bijna vijftien jaar later bezit ik nog steeds hetzelfde Hotmail-adres. En mijn eindredacteur bij de VPRO Gids moest erop aandringen dat ik een mobiele telefoon zou aanschaffen.

Van Twitter en Facebook blijf ik de zenuwen krijgen. Veel te snel en voyeuristisch. Een incidentele, vrijblijvende krabbel over pop, film, literatuur, geloof en twijfel moet ik net aankunnen.

Ik moet mijn toptien-lijstjes toch ergens kwijt?