Films, films, films…

Wat recente stukken van Cinema.nl. Best veel interessante titels de afgelopen tijd.

Recensie Moonrise Kingdom **** – Nieuw hartverwarmend, luchtig hoogstandje van een van mijn favoriete regisseurs, Wes Anderson.

Recensie Prometheus **** – Spannende, intrigerende (en behoorlijk gore) griezelsciencefiction.

Recensie Salmon Fishing in the Yemen *** – Leuke acteurs in een verder tikje irritante romcom.

Recensie I Wish **** – Prachtig Japans familiedrama.

Recensie Kauwboy **** – Mooie kinderfilms maken kunnen Nederlanders dan weer wel.

Recensie Take Shelter **** – Apocalyptisch familiedrama dat aankomt als een mokerslag. Gaat mijn jaarlijstje halen.

Recensie Elena **** – Opnieuw een heel rustig opgebouwd, spannend en intrigerend drama van de maker van het Russische meesterwerk The Return.

Recensie Intouchables *** – Intussen heeft zo’n beetje iedereen deze feelgoodfilm gezien, en ik heb al regelmatig op m’n kop gekregen dat ik hem niet meer dan ‘gewoon leuk’ vond. Nou, sorry.

Interview met Judi Dench en Bill Nighy over The Best Exotic Marigold Hotel. Een sympathieke film die je zo weer vergeet (hier is de recensie ***), maar wat was het leuk om met die Nighy te praten!

Geplaatst in Film, Journalistiek | Een reactie plaatsen

Flashback

Ik ging met weinig plezier naar de middelbare school. Ik had mijn vrienden thuis en kon niet wachten tot ik na schooltijd weer vanuit Utrecht naar Houten kon fietsen. En ik vond bijna alle lessen saai. Tot we het in havo 4 over Nederlandse literatuur gingen hebben. De lerares raadde me allerlei moderne, niet saaie schrijvers aan en wist me flink te enthousiasmeren.

Toen ik zelf ging schrijven, nam ik me voor te zijner tijd als blijk waardering een exemplaar van mijn debuutroman aan mijn oud-lerares Nederlands aan te bieden. Maar toen het eenmaal zover was, wist ik haar niet meer te vinden. Mijn oude school bleek niet eens meer te bestaan.

What do you know: een paar weken terug deed ik boodschappen in een supermarkt waar ik normaal niet kom en liep ik haar tegen het lijf. Van de week ben ik een avond langsgeweest om een exemplaar van Nineve te bezorgen en oude schoolherinneringen op te halen. Een bijzondere ervaring.

Over flashbacks gesproken: zaterdag ga ik naar The Lemonheads in Tivoli, die integraal hun plaat It’s a Shame About Ray spelen, uit 1992. Ik ben deze week weer even zestien.

Luister hier naar ‘Drug Buddy’, het allermooiste treurige drugsliedje ooit.

Geplaatst in Krabbels, Literatuur, Muziek, Nineve | 1 reactie

Popmuziek om zeep geholpen door piraten?

Dilemma van de kleine popartiest: door illegaal downloaden bereik je een groter, gevarieerder publiek, maar je verdient er niks meer aan, wat het lastig maakt veel tijd in de muziek te blijven steken. Bovendien luistert men veel vluchtiger.

Collega Atze de Vrieze schreef een interessante, uitgebreide analyse over de gevolgen van piraterij op de popmuziek, op 3VOOR12.

For the record: ik heb liever dat mensen mijn muziek voor niks van het net halen dan dat ze er helemaal niet naar luisteren, al is het best jammer dat ik er dan niks aan verdien. Gevolg is dat ik mijn platen tegenwoordig zelf produceer omdat ik geen externe producer kan betalen. Of dat erg is, mag de luisteraar bepalen…

Geplaatst in Internet, Muziek, Ponoka | 2 reacties

Interview 3VOOR12

Lees hier een interviewtje met mij op 3VOOR12, over de nieuwe Ponoka-plaat.

Geplaatst in Muziek, Ponoka | Een reactie plaatsen

Nieuw op Cinema.nl

Weer wat recente stukjes van mij op Cinema.nl.

Recensie Another Earth *** – intrigerend, half geslaagd low-budget sciencefictiondrama.

Recensie Monsieur Lazhar **** – prachtig basisschooldrama, winnaar publieksprijs in Rotterdam.

Interview met regisseur Philippe Falardeau over Monsieur Lazhar.

Interview voor CinemaTV met Poolse regisseur Lech Majewski over de bijzondere kunstfilm The Mill & The Cross met Rutger Hauer.

Recensie Extremely Loud & Incredibly Close ** – mislukte Safran Foer-verfilming.

Recensie Young Adult **** – uitstekende Charlize Theron in wrange komedie.

Recensie Win Win **** – heerlijk voortkabbelend indiefilmpje van de maker van The Station Agent.

Recensie Abrir puertas y ventanas *** – loom Argentijns drama.

Interview met regisseur Mia Hansen-Love over mooie Franse film Un amour de jeunesse.

Recensie My Week with Marilyne **** – fijne feelgoodfilm met goed acteerwerk.

Beetje pijnlijk interview met regisseur Michel Gondry (Eternal Sunshine of the Spotless Mind) over diens Home Movie Factory.

Geplaatst in Film, Journalistiek | Een reactie plaatsen

Mixed emotions

Het Christelijk Literair Overleg heeft een soort canon uitgeroepen van christelijke Nederlandse romans. Tussen de vijftien geselecteerde boeken die ‘representatief zijn voor de christelijke literatuur in Nederland’, staat ook mijn roman Nineve. Een eer, al heb ik er wel dubbele gevoelens bij.

Laat ik vooropstellen dat ik me allerminst geneer voor het gezelschap waartoe ik ineens behoor. Als debutantje sta ik maar mooi tussen gevestigde namen als Willem Jan Otten, Frans Kellendonk en Vonne van der Meer. Het gaat mij meer om het etiket: ik voel me geen ‘christelijke schrijver’ en beschouw Nineve zelf niet als christelijke literatuur.

Bij een christelijke roman stel ik me persoonlijk vooral een stichtelijke roman voor, een roman die geschreven is als middel om het evangelie te presenteren. In Nineve spelen religieuze thema’s een belangrijke rol, maar het boek gaat net zozeer over popmuziek, subculturen, eenzaamheid en volwassen worden. Als Nineve een christelijke roman is, is Pulp Fiction met enige fantasie ook een christelijke film (gezien de verrassende religieuze thema’s).

Volgens mij gaat dit op voor veel meer boeken op de CLO-lijst. Willem-Jan Otten en Vonne van der Meer maken er bijvoorbeeld ook geen geheim van hun werk niet als specifiek christelijk te beschouwen – en het feit dat hun boeken zeer breed gelezen, besproken en bekroond worden, toont aan dat hun publiek daar net zo over denkt.

Een van de criteria van de CLO-lijst luidt: ‘De titels zijn geïnspireerd door het christelijk geloof’. Het feit dat Jan Siebelink, Maarten ‘t Hart en Franca Treur op de lijst ontbreken suggereert dat ‘geïnspireerd’ eigenlijk betekent: ‘positief geïnspireerd’. De maatstaf wordt dus bij de intentie van de schrijver gelegd – een ongebruikelijke benadering, en vrijwel onmogelijk objectief vast te stellen.

Een betere omschrijving zou kunnen zijn: romans waarin christelijke thema’s een rol spelen. Zoiets. Al zal de lijst er dan vermoedelijk wel wat anders uit komen te zien. Nogmaals: ik voel me vereerd, maar ben best bereid mijn plaatsje af te staan aan een Siebelink of ‘t Hart. :)

Geplaatst in Literatuur, Nineve, Religie | 8 reacties

Utrecht in de literatuur

Leuk, al googlend stuitte ik op een artikel over Nineve in een blad over ‘Utrechts literair erfgoed’, De Utrechtse boekhouder. De schrijver is docent Nederlands aan de Universiteit Utrecht. Een citaatje:

‘Ik las recentelijk een heel andere debuutroman, ongeveer viermaal zo dun als Bonita Avenue, maar die eveneens gedeeltelijk gelokaliseerd is in Utrecht. Het is een roman van een soort waar ik gemiddeld een bovenmatige bloedhekel aan heb. Het verhaal gaat over een jong mens dat zich afkeert van zijn christelijke jeugd en dat dan wat losbolt in het heidendom. Maar: dit is geen zware en geen traditionele roman. Het is een roman die afziet van dat dorsvloervolconfettigedoe, een roman die niet zo gemaakt-literair is als dat gekniel van Siebelink.’

Lees het hele stuk op de PERS-pagina.

Geplaatst in Literatuur, Nineve | Een reactie plaatsen